Crete reminds me of my childhood: the same coffee, the same food, the same tastes, smells, sounds, colours, the same madness. My parents were French refugees from Alexandria. However, from the time of their arrival in France in ’56, they remained foreigners, and so I was a foreigner as well. I grew up with the memory of an ‘east’ family past; with the memory of a lost homeland of a family that never made it into French society. I grew up with the same coffee, the same tastes, the same smells that we now have here in Crete and up until today, I have my mother’s coffee pot. GR Η Κρήτη μού θυμίζει τα παιδικά μου χρόνια: ο ίδιος καφές, τα ίδια φαγητά, οι ίδιες γεύσεις, οι ίδιες μυρωδιές, τα ίδια ακούσματα, τα ίδια χρώματα, η ίδια τρέλα. Οι γονείς μου ήταν Γάλλοι πρόσφυγες από την Αλεξάνδρεια. Στη Γαλλία όμως, όπου έφτασαν το ’56, παρέμειναν ξένοι, ξένος ήμουνα κι εγώ. Μεγάλωσα μέσα στην μνήμη του ανατολικού παρελθόντος της οικογένειάς μου, στην μνήμη της χαμένης πατρίδας μιας οικογένειας, που τελικά ποτέ δεν έφτασε στη γαλλική κοινωνία. Μεγάλωσα με τον ίδιο καφέ, με τις ίδιες γεύσεις, με τις ίδιες μυρωδιές που έχουμε εδώ στην Κρήτη, και κρατάω μέχρι σήμερα το μπρίκι της μάνας μου.
The book “Escape from Crete” reminds me of the altruism with which the Cretans saved and sheltered for weeks or months ANZAC and British soldiers. Had the soldiers been captured by the Germans, most likely nothing worse than (re-)imprisonment in a Prisoners Of War Camp would have resulted, whilst the Cretans risked their lives and possibly those of their families and fellow villagers. I myself have experienced over the years lots of friendliness, help and hospitality from Cretans who had in many cases just met me. Το βιβλίο «Απόδραση από την Κρήτη» μου θυμίζει τον αλτρουισμό με τον οποίο οι Κρητικοί έσωσαν κι έδωσαν καταφύγιο στους Ανζάκ και στους Βρετανούς στρατιώτες για εβδομάδες ή και για μήνες. Αν οι στρατιώτες αυτοί είχαν συλληφθεί από τους Γερμανούς, στην καλύτερη περίπτωση θα είχαν καταλήξει φυλακισμένοι ως αιχμάλωτοι πολέμου σε κάποιο στρατόπεδο. Όμως, οι Κρητικοί έβαλαν σε κίνδυνο την ζωή τους, πιθανότατα και την ζωή της οικογένειάς τους και των συγχωριανών τους. Εγώ ο ίδιος έχω βιώσει μέσα στα χρόνια αυτήν την φιλικότητα, την βοήθεια και την φιλοξενία από Κρητικούς που μπορεί και να με είχαν μόλις γνωρίσει. Screen reader support enabled.
Most Europeans – or at least their history textbooks – consider Greece, and particularly Crete, the cradle of European civilization. Yet, at the same time, the country is also commonly viewed as not living up to European standards because things “never work” like they supposedly do “in Europe.” An ever present lingering doubt, together with differences in mentality, simply set different and usually not very flattering standards for Greece. For me, choosing a Bronze Age Cretan clay sculpture of Athena as one of the mascots of the Olympic Games in 2004 represents, on the one hand, the astounding breadth and longevity of a heritage that people can relate to or identify with in Crete. On the other hand, it also reminds me of the omnipresent doubts about whether Greece, at the time, would be able to properly organize the Olympic Games (or run the country in general). In this way, the clay sculpture symbolizes the phenomenon that many (if not most) things happen in Greece against all odds or in spite of expectations to the contrary. Already in 1896, Greece struggled economically to host the first Olympic Games of the modern era. The rest is history. Οι περισσότεροι Ευρωπαίοι – ή τουλάχιστον τα βιβλία ιστορίας που διδάσκονται – θεωρούν την Ελλάδα, και συγκεκριμένα την Κρήτη, το λίκνο του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Την ίδια στιγμή, όμως, η χώρα αντιμετωπίζεται ευρέως ως ανίκανη να ικανοποιήσει τις ευρωπαϊκές επιταγές, με το επιχείρημα ότι «τίποτα δεν δουλεύει», όπως υποτίθεται ότι δουλεύει «στην Ευρώπη». Μια συνεχώς παρούσα αμφιβολία, σε συνδυασμό με διαφορές στην νοοτροπία, είναι συνήθως οι λόγοι για τους οποίους έχουν διαδοθεί διάφορες, κι όχι πάντα κολακευτικές, εντυπώσεις για την Ελλάδα. Για μένα η επιλογή της μασκότ της Αθηνάς των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, εμπνευσμένης από το πήλινο γλυπτό της Εποχής του Χαλκού από την Κρήτη, αντιπροσωπεύει, από την μία, το εκπληκτικό εύρος και την διαχρονία μιας κληρονομιάς με την οποία οι άνθρωποι στην Κρήτη μπορούν να σχετιστούν ή και να ταυτιστούν. Από την άλλη, μου υπενθυμίζει τις πάντα παρούσες αμφιβολίες για το κατά πόσο η Ελλάδα θα μπορούσε να οργανώσει σωστά τους Αγώνες (ή και γενικότερα να εξασφαλίσει την σωστή λειτουργία της χώρας). Επομένως, το πήλινο γλυπτό συμβολίζει το φαινόμενο ότι τα περισσότερα (αν όχι όλα) τα πράγματα τελικά γίνονται στην Ελλάδα, ενάντια σε κάθε δυσκολία και παρά τις δυσοίωνες προβλέψεις. Ήδη το 1896 η χώρα αγκομαχούσε οικονομικά για να πετύχει την αναβίωση των πρώτων σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων. Όλα τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Screen reader support enabled.
Having lived in different countries, I now know that nationality does not say anything about me as a person. For me, finding a beloved German book in a Greek Café with Greek notes in it says much more. My national background doesn’t say anything about the person I am. Rather, I am what gives me a sense or feeling of passion. Έχοντας ζήσει σε διαφορετικές χώρες γνωρίζω πλέον ότι η εθνικότητα δεν φανερώνει τίποτα για το άτομό μου. Για μένα, το να βρίσκω ένα αγαπημένο μου γερμανικό βιβλίο σε ένα ελληνικό καφέ με σημειώσεις στα ελληνικά, σημαίνει πολύ περισσότερα πράγματα. Η εθνικότητα από την οποία προέρχομαι δεν λέει τίποτα για το άτομό μου. Περισσότερο είμαι αυτό που κάθε φορά μου δίνει μία αίσθηση πάθους.
Scroll to Top